ژان رنوار فرانسوی
آندره بازن
ترجمۀ پژمان خلیل‌زاده
نخستین مقاله از پرونده پانتئون نقد فیلم را اختصاص دادیم به مقاله‌ای از آندره بازن درباره ژان رنوار که در مجلۀ «کایه‌دو سینما»، شماره ۸ ژانویه...
دربارۀ «هارمونی‌های ورک‌مایستر» بلا تار
پوریا یوسفی کاخکی
پل شریدر واضع نظریه‌ی سبک استعلایی (Transcendental Style) در کتاب خود در ۱۹۷۱ (۶ سال پیش از نوشتن راننده‌ی تاکسی برای اسکورسیزی) در توضیح این سبک ایراد...
حضور، نگاه و مسئله داوری در سینمای کارلوس ریگاداس
چه کسی حق دارد جهان را ببیند؟
آیدا نگهداری‌نیا
زمین زیر پای تصویر
اِستر پشت فرمان ماشین برداشت نشسته است. در نور خاموش، زنی که رنجِ خیانتِ شوهرش ممکن است تمام هویت...
رهایی از خشونتِ آپاراتوس سینما در فیلم «محبوب» ساختۀ رودریگو سوروگوین
محسن مومن‌زاده
سینما همواره نوعی خیانت سازمان‌یافته به زندگی واقعی بوده است؛ تلاشی سادیستی برای مصادره به مطلوب کردن رنج‌های زیسته و تبدیل آن‌ها به متریال دراماتیک بر سطح پرده....
چشم‌چرانی، خیال و اخلاقِ روایت در «داستان های موازی» اصفر فرهادی
«داستان‌های موازی» در ظاهر از رئالیسم مبتنی بر مشاهدۀ نزدیکِ سینمای فرهادی فاصله می‌گیرد و به قلمرو تخیل و بازیِ روایی و متنی قدم می‌گذارد؛ اما فاصله‌گیریِ آن گسست...
رنجی که به تصویر درنمی‌آید/ نگاهی به فیلم «پیروزی قلب»
الهام کوهی
آشویتس از آن مکان‌هایی در تاریخ است که هر بار به آن بازمی‌گردیم، با این پرسش مواجه می‌شویم که اساساً چگونه می‌توان چنین حجمی از رنج و تباهی...
«مرد نجواگر»؛ تکرار بی‌رمق کلیشه‌های جنایی
فرزانه متین
«مرد نجواگر» (The Whisper Man)، محصول 2026، درامی روان‌شناختی، معمایی و جنایی است که به‌تازگی توسط نتفلیکس منتشر شده و در صدر فیلم‌های پربیننده قرار گرفته است. جیمز...
حقیقت در غیاب، مریت و جهانِ لوبیچ در فیلمِ «دردسر در بهشت»
سعید صادقی
در فیلم «دردسر در بهشت» (Trouble in Paradise, 1932)، ارنست لوبیچ مدام چیزی را از تصویر می‌گیرد تا چیز دیگری را به جای آن وارد بازیِ حقیقتِ فیلم...
جوبث ویلیامز در مقام فاینال مام سینما
مارتین کُنتریو
ترجمۀ مهدی جمشیدی
اگر نام پولترگایست (1982) را نزد هر هوادار ژانر وحشت بیاورید احتمالاً همان شایعه‌ی همیشگی را خواهید شنید که می‌گوید استیون اسپیلبرگ آن را در خفا...
نوستالژی دایاسپورای ایرانی در فیلم «خورشت مرغ آلو» مرجان ساتراپی
فیلم «خورشت مرغ آلو» مرجان ساتراپی با تکیه بر نوستالژی و بازنمایی فانتزی از ایران، در این متن از منظر سینمای دیاسپورا و نقد پسااستعماری بررسی می‌شود.