cine-eye-banner

عظمت و زوال فیلم‌های سریالی

فریدون هویدا ترجمۀ پژمان خلیل‌زاده این مقالۀ فریدون هویدا از مجلۀ «کایه دو سینما» شماره ۵۸ سال ۱۹۵۶ انتخاب و ترجمه شده است. ۱. خاطرات کودکی و ریشه‌های پیدایش سال ۱۹۳۰ در لبنان...

درباره «تعطیلات» و «داستان فیلادلفیا»ی جورج کیوکر

آزادی در برابر آشتی سعید صادقی کیوکر در «تعطیلات» و «داستان فیلادلفیا» دو تصویر متفاوت از نسبت زنانگی و جهان بورژوایی ترسیم می‌کند. هرچند در پایان هر دو فیلم، مطابق قواعد...

درام روانشناختی آشفته و شتاب زده/ نقد فیلم «بی‌دار»

فرزانه متین  «بی‌دار» ساخته حسین دوماری همانند دو فیلم قبلی‌اش یعنی «جان دار» و «یادگار جنوب»، ظرفیت تبدیل شدن به یک درام روان‌شناختی قابل‌تأمل را داشته اما در اجرا موفق...

من آدم تماشا نیستم!/ نقد فیلم «اسکورت» ساختۀ یوسف حاتمی‌کیا

محمد قربانی سینمای ایران در سال‌های اخیر بیش از هر چیز از یک فقدان رنج برده است: فقدان فیلم‌های استانداردی که بتوانند تماشاگر را با خود همراه کنند. در میان...

  شعر، ترجمه و تراژدی در جهان آثار آن کارسون، برندۀ نوبل ادبیات...

امین عظیمی در بازنویسی «آنتیگونه» به قلم آن کارسون که با عنوان «آنتیگونیک» منتشر شده است، شخصیتی وجود دارد که در نمایشنامۀ سوفوکل حاضر نیست. نامش «نیک» است. حرف نمی‌زند،...

طعم کیارستمی

اسپنسر نیل ترجمۀ امیررضا فخری «انسانیت همواره پیچیده‌تر از آن چیزی است که لفاظی‌ها وانمود می‌کنند.» ژان-لوک گدار، فیلم‌ساز فرانسوی، زمانی گفت که سینما با  گریفیث آمریکایی آغاز می‌شود و با عباس...

شب ساعت هشت

داستان کوتاه لیلی خوش‌گفتار باران می‌بارید و بوی خاک نم‌خورده از پنجره‌ی نیمه‌باز می‌آمد. به شهرک تازه‌ساز نگاه می‌کردم؛ خانه‌هایی که یکی‌یکی بالا رفته بودند، اما هنوز دوروبرشان حتی یک درخت...

ژان رنوار فرانسوی

آندره بازن ترجمۀ پژمان خلیل‌زاده نخستین مقاله از پرونده پانتئون نقد فیلم را اختصاص دادیم به مقاله‌ای از آندره بازن درباره ژان رنوار که در مجلۀ «کایه‌دو سینما»، شماره ۸ ژانویه...

دربارۀ «هارمونی‌های ورک‌مایستر» بلا تار

پوریا یوسفی کاخکی پل شریدر واضع نظریه‌ی سبک استعلایی (Transcendental Style) در کتاب خود در ۱۹۷۱ (۶ سال پیش از نوشتن راننده‌ی تاکسی برای اسکورسیزی) در توضیح این سبک ایراد...

بخشی از رمان «تام کت در هزارتوی عشق»

تیم اوبرایان ترجمۀ افشین رضاپور يك فِيت از آن صبح مضحك داغ و روشن ژوئن سال 1952 در مينه ‎سوتاي نيمۀ دوم قرن شروع مي‎كنم كه من و هِربي زيلِسترا1 دو تكه...